15 Nov, 2017
"ရွက္တတ္ၾကပါေစ"

ကိုယ္ဝန္ထမ္းဘဝတုန္းက..တံျမက္စည္းလွည္းရလဲသူမ်ားထက္ေျပာင္ေအာင္လွည္းတယ္။ အိမ္သာေဆးရလဲသူမ်ားထက္ေျပာင္ေအာင္ေဆးတယ္။ တစ္ခါမွာ Sales Target ခ်ေပးထားတာကိုျပည့္ခ်င္တဲ့ေဇာနဲ႔ ေန႔ေရာညေရာအလုပ္ပဲအာရံုစိုက္ေနမိတာမို႔ ေရာဂါသည္ကိုယ့္အေဖဆံုးသြားတာ ကိုယ့္ပေယာဂမကင္းသလိုခုခ်ိန္ထိခံစားေနရတုန္းပဲ။ (ဘယ္လိုမွမျဖစ္ႏိုင္တဲ့ Stretched Sales Target ကို၉၅% ထိခဲ့ေပမယ့္၁၀၀%မထိလို႔ေကာ္မရွင္လဲတစ္ျပားမွမရခဲ့ပါဘူး။) တကယ္ကေကာ္မရွင္လိုခ်င္တာထက္အလုပ္ရွင္က "သမီးကိုအားကိုးပါတယ္"ဆိုတဲ့စကားတစ္ခြန္းနဲ႔ထမီခါးေတာင္းက်ိဳက္ၿပီးေရာင္းေပးခဲ့တာ။

ဝန္ထမ္းအျဖစ္နဲ႔ေနာက္ဆံုးလုပ္ခဲ့တဲ့အခ်ိန္ထိအလုပ္မၿပီးရင္ည၉နာရီ၁၀နာရီအထိရံုးမွာဆက္လုပ္တယ္။ Work Hard ေတြ Work Smart ေတြဆိုတာအေျခေနအခ်ိန္ခါေပၚ မူတည္တဲ့သီအိုရီထဲကစကားလံုးေလးတစ္ခုပါ။ ကိုယ္တစ္ေယာက္ထဲထမင္းဟင္းေမ့ေနေတာ့ ညေစာင့္ဦးေလးႀကီးကသနားလို႔ဆိုၿပီး သူ႔ညစာေလးခူးခပ္ၿပီးပန္းကန္ထဲ စုပံုထည့္လာလာေကၽြးတယ္။(ျပဴတင္းေပါက္သံတိုင္ၾကားကထိုးေပးတာ။ညေစာင့္ဆိုေတာ့ရံုးထဲမဝင္ရလို႔ေလ။ဘာနဲ႔တူမလဲစဥ္းစားသာၾကည့္) အဲဒီဦးေလးႀကီးကအစာအိမ္သမားမို႔ သူ႔ထမင္းေပ်ာ့ေပ်ာ့ျပဲျပဲက ငါးေျခာက္ေၾကာ္ေလးေတြပံုၿပီး အငမ္းမရစားခဲ့ရတဲ့ညေတြအမ်ားႀကီးပါ။ Overtime တို႔ Commission တို႔ဆိုတာ Marketing သမားမို႔တစ္သက္လံုးမရခဲ့ဖူးတဲ့အရာ။

ေငြမက္လို႔မဟုတ္ရင္ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့မာနေၾကာင့္။ ကိုယ့္ကိုသူမ်ားလက္ညႇိဴးထိုးခံရမွာအရမ္းေၾကာက္ခဲ့တာ။အသံုးက်တာမက်တာ.. ေတာ္တာမေတာ္တာကိုေျပာတာမဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ္လဲသူမ်ားထက္ ပိုေတာ္ေနတတ္ေနတာမဟုတ္ပါဘူး။
လစာအလကားညာယူေနတဲ့လူလို႔ အထင္ခံရမွာကိုသာေသမေလာက္ရွက္ခဲ့တာ။

ကိုယ္လုပ္တာအေကာင္းဆံုးေတာ့ျဖစ္ခ်င္မွျဖစ္မယ္။ ဒါေပမယ့္ကိုယ့္ရဲ႕အေကာင္းဆံုးေတြကိုေတာ့ျပန္ေပးဆပ္ဖို႔ႀကိဳးစားခဲ့တယ္။ အနည္းဆံုးေတာ့လစာယူရတာလဲလိပ္ျပာသန္႔တယ္။ ဒီလစာနဲ႔မိသားစုကိုေကၽြးရတာလဲေက်နပ္တယ္။

ကိုယ္ေတြေခတ္က ကိုယ္လိုစိတ္ရွိတဲ့သူအမ်ားသား။ ရွက္ရေၾကာက္ရေကာင္းမွန္းနားလည္တယ္။

အခုေခတ္ေတြ႕ေနၾကံဳေနရတာေတြကိုအေတာ္ေလးစိတ္ပ်က္မိတယ္။ ေတာ္တဲ့သူႀကိဳးစားတဲ့သူကမရိုးသားတာမ်ိဳး..
ေတာ္လဲေတာ္ႀကိဳးစားရိုးသားျပန္ေတာ့အလုပ္ထဲမွာလူမႈေရးေဖာက္ျပန္တာမ်ိဳး..အဲဒီႏွစ္မ်ိဳးကလြတ္ျပန္ေတာ့ငပ်င္း ေတြျဖစ္ျပန္ေရာ..အမ်ားစုကအဲလိုလူေတြ..

တာဝန္ယူမႈတာဝန္ခံမႈမရွိတဲ့.. အဲဒါကိုလဲရွက္ရေကာင္းမွန္းမသိတဲ့မန္ေနဂ်ာေတြ..
အားရင္ကင္တင္းန္မွာ.. လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာထိုင္.. အတင္းအဖ်င္းေျပာ.. ထမင္းကိုဇိမ္ဆြဲစား.. ဖုန္းပြတ္.. အိုဗာတိုင္ဆိုၿပီးရံုးမွာအင္တာနက္ထိုင္သံုး..ရံုးကို၁၀နာရီေလာက္မွေရာက္လဲခပ္တည္တည္၉နာရီေရးတတ္တဲ့အခ်ိန္သူခိုးဝန္ထမ္းေတြ.. အမ်ားစုျဖစ္လာတာကိုေနရာတိုင္းမွာေတြ႕ေနရေတာ့စိတ္ပ်က္မိအေျဖရွာမိတယ္။

ေတြ႕မိတာတစ္ခုကဟီရိဩတပၸဆိုတဲ့အရွက္အေၾကာက္တရားနည္းပါးလာတာကစတာ။
မေကာင္းမႈျပဳလို႔ပညာရွိသူေတာ္ေကာင္းေတြကဲ့ရဲ႕ခံရမွာကိုရွက္ရေကာင္းမွန္းကိုမသိေတာ့တာဒီေခတ္ Working Age ေတြမွာေတာ္ေတာ္သိသာလာတာေတြ႕ရတယ္။

အေၾကာင္းကသူတို႔ႀကီးျပင္းလာတဲ့ေခတ္က "လ်င္သူစား"စတမ္းေခတ္။စာရိတၱမဏၰိဳင္ဆိုတာဆရာမိဘေတြမဟရဲတဲ့စကားလံုး။ေခတ္က်ပ္ႀကီးမို႔ဒီလိုပဲလုပ္စားရတယ္ဆိုတဲ့မိဘဆရာေတြကကေလးေတြကိုဘယ္လိုဆံုးမရဲမွာလဲ။ ပညာေရးအစသူငယ္တန္းကထဲကက်ဴရွင္မွာ spot ရိုက္သင္တဲ့ျဖတ္လမ္းနည္းနဲ႔စခဲ့တာ။ဒါေမးဒါေျဖ။တကၠသိုလ္အထိခိုးနည္းေပါင္းစံုနဲ႔ဘြဲ႕ရၾကရတာကအမ်ားစုဆိုေတာ့အမွားကိုအမွန္ထင္။ ဒီလူေတြလုပ္ငန္းခြင္ေရာက္ေတာ့ Ethic လို႔ပါးစပ္ကေျပာရဲတဲ့ေကာင္က ငတံုးႀကီးကိုျဖစ္လို႔။ စည္းဝိုင္းအျပင္ကလူ႔ဂြစာ။ မေပါင္းအပ္တဲ့စပိုင္ေကာင္ေပါ့။

စတုတၳမဏၰိဳင္ကဒီေနရာမွာအေတာ္စကားေျပာတာ။ အေဖတို႔အဖိုးတို႔ေခတ္ကတက္က်မ္းေခတ္။ လူခၽြန္လူေကာင္းျဖစ္မွလူရာဝင္တဲ့ေခတ္။ မဆလေခတ္မွာလဲစာရိတၱအသားေပးတဲ့စာေတြ အေတာ္ရိုက္သြင္းထားေတာ့ မေကာင္းတာလုပ္မိရင္ေတာင္ ရွက္ရေကာင္းမွန္းေတာ့သိၾကတယ္။ ပတ္ဝန္းက်င္ရဲ႕ဖိအားလဲပါတယ္။ အမ်ားညီေတာ့အရွက္နဲ႔ အသက္ကိုလဲရဲတယ္ဆိုတဲ့လူစားမ်ားတယ္။

အခုေခတ္က်သူသူကိုယ္ကိုယ္ မေစာင့္ထိန္းတဲ့သူေတြမ်ားလာေတာ့ ရွက္စရာကိုရွက္စရာမျမင္ေတာ့တဲ့အထိ စိတ္ဓာတ္ေတြခၽြတ္ျခံဳက်လာၾကတယ္။ အလုပ္ေပၚမွာလဲေစတနာကြယ္ေပ်ာက္ၿပီး ဂြင္ရွာဖို႔မရွိရင္အသာေလး float လုပ္ေနလိုက္ၾကတယ္။ ဝန္ထမ္းရွားပါးတဲ့ဒီေခတ္မွာ အလုပ္ထုတ္ခံရရင္ ငါ့အေျခေနေတာ္ေတာ္ဆိုးလို႔ထုတ္ခံရတာပဲလို႔ မျမင္ဘဲ Labour Law အတိုင္းေလ်ာ္ေၾကးေပးရမယ္ဆိုတာမ်ိဳး အရွက္အေၾကာက္မရွိေတာင္းဆိုတာလဲ လုပ္ရဲလာၾကတယ္။

ၾကာရင္ဘာျဖစ္လာမလဲဆိုေတာ့ ဒီလူေတြပဲနစ္နာမွာပါ။ Full Picture နဲ႔ Consequences ေတြမျမင္တတ္တဲ့ သူငယ္နာမစင္တဲ့အစိုးရအဆက္ဆက္ လက္ေဆာ့ၿပီးထုတ္ခဲ့တဲ့ Law ေတြ၊ Regulations ေတြၾကားမွာသိပၸံစမ္းသပ္ခန္းထဲက ဖားေတြႂကြက္ေတြလို မ်က္ျဖဴဆိုက္ေနတဲ့လုပ္ငန္းရွင္ေတြက မခံႏိုင္ရင္ျပည္တြင္း Workforce ကိုမသံုးခ်င္ေတာ့ဘဲ Import လုပ္ဖို႔ကိုစဥ္းစားလာၾကတဲ့အထဲ Corporates ေတြတင္မက SME ေလးေတြပါပါလာၾကၿပီ။

မႏွစ္ကေငြေဆာင္ဘက္သြား အလည္ကားလမ္းပိတ္ေနလို႔ လမ္းေဘးဆင္းအိပ္ေနတဲ့ ကားေပၚပါစိုက္ခင္းအလုပ္သမားေတြနဲ႔ စကားစျမည္သြားေျပာမွ.. ျမန္မာစကားတစ္လံုးမွမတတ္တဲ့ ျပည္ႀကီးတရုတ္ေတြျဖစ္ေနပါေရာ။ မန္ေနဂ်ာအဆင့္မဟုတ္ဘူးေနာ္။ အလုပ္ၾကမ္းသမားေတြ။ ေႏြတုန္းကမန္းေလးဘက္သြားေတာ့ တရုတ္ေတြေျမလာငွားၿပီးစိုက္တဲ့ စပါးခင္းပိုင္ရွင္နဲ႔ေတြ႕တယ္။ တရုတ္ေတြကမနက္၄နာရီလယ္ကြင္းထဲ တစ္ပတ္ၾကည့္ၿပီးၿပီ။ ျမန္မာလယ္သူရင္းငွားေတြကိုေငါက္ငမ္းၿပီး လူလိုက္စုရသတဲ့။ နီတို႔ျမန္မာေတြငပ်င္းေတြဆိုတာ မနက္တိုင္းၾကားရသတဲ့။ ဒါျမန္မာထဲမွာဆိုအေတာ္လက္ေၾကာတင္းတဲ့လယ္သမားဆိုတာေတြေနာ္။

တစ္ႏွစ္ကဘီယာကုမၸဏီႀကီးတစ္ခုဖြင့္ပြဲလုပ္ဖို႔စက္ရံုကို survey သြားရေတာ့ စက္ရံုဝန္ထမ္းေတြဆိုတာ ကုလားျပည္ေရာက္သြားသလိုျမင္ရတယ္။ ေန႔လည္ထမင္းစားခ်ိန္ဖ်ာေပၚမွာ ပဲဟင္းနဲ႔ထမင္းေလြးေနၾကတာ အိႏၵိယကဟိႏၵဴကုလားအစစ္ႀကီးေတြ။အလုပ္ၾကမ္းသမားေတြေနာ္။မန္ေနဂ်ာေတြၾကည့္အံုးမလား.. အျဖဴေတြလက္ေအာက္မွာလုပ္ေနၾကတာအာဆီယံအစည္းအေဝးလုပ္ေနသလိုဂ်ပန္ဗီယက္နမ္ကိုရီးယားစလံုးမေလးဖိလစ္ပိုင္... ေပါင္းစံု။သူတို႔ခိုင္းတာဖင္ေလးကုန္းလက္ေလးေနာက္ပစ္ၿပီးရက္ဆားလုပ္ေနရတာကေရႊျမန္မာေတြ။ဒါကိုယ့္တိုင္းျပည္ထဲတင္ျဖစ္ေနတာေနာ္။

အိႏၵိယကမိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ကအလုပ္ေတာင္းတယ္။ MBA လုပ္သက္က၁၀ႏွစ္နီးပါး။ျပည္ပေတြမွာအေတြ႕အၾကံဳရွိတယ္။ေဒၚလာ၂၀၀၀ေလာက္ဆိုလုပ္ပါ့မယ္တဲ့။ႏွစ္ေထာင္ေနာ္။ဟာ.. ငါတို႔တိုင္းျပည္မွာနင့္ေလာက္ဆိုေလးငါးေထာင္ရေနၿပီ။နင္တို႕ဆီဘယ္ေလာက္ရလဲဆိုေတာ့ $၁၉၀၀တဲ့။ဘာလို႔ေျပာင္းခ်င္တာလဲဆိုနင္တို႔ဆီမွာလူလိုေနရတယ္။ငါတို႔ဆီမွာအိပ္ခ်ိန္ကလြဲၿပီးအလုပ္လုပ္ရတယ္။ဒါေတာင္မနက္ရံုးသြားရင္ကိုယ့္ကိုအလုပ္ျဖဳတ္ၿပီလားလို႔ရင္တမမနဲ႔သြားရတာ။အျဖဳတ္ခံရရင္ရံုးဂိတ္ေပါက္ဝမွာကိုယ့္ပစၥည္းေတြရယ္၊ျဖဳတ္စာရယ္၊လစာရယ္၊ေလ်ာ္ေၾကးရယ္ကိုအဆင္သင့္ထားထားတာ။ကုမၸဏီႀကီးေတြမွာ MIS အရမ္းေကာင္းေတာ့ Handover လုပ္စရာကိုမလိုဘူး။ရွိသမၽွေဒတာအားလံုးရံုးမွာ backup အကုန္ရွိတယ္။အထုတ္ခံရရင္ Black List ကိုသတင္းစာထဲေရာကိုယ့္ပတ္ဝန္းက်င္အကုန္ျဖန္႔တာလုပ္စားလို႔မရေတာ့ဘူး။ေလ်ာ္ေၾကးရတာေပမယ့္အလုပ္ခန္႔မယ့္ကုမၸဏီမရွိေတာ့ဘူး။မရိုးသားလို႔မဟုတ္ဘဲမႀကိဳးစားရင္ Under-performance ကိုလဲဒီလုိ blacklist လုပ္ခံရတာပဲ။... ဒါကကုမၸဏီႀကီး၃ခုကမန္ေနဂ်ာနဲ႔ GM အဆင့္ရွိတဲ့ Indian ၃ေယာက္ေျပာျပတာေတြကိုစုၿပီးေျပာတာပါ။

ထပ္ေျပာလိုက္ေသးတယ္။ငါတို႔ဒီမွာလစာပိုရဖို႔မေမၽွာ္လင့္ဘူး။ရံုးခ်ိန္ျပင္ပမွာမိသားစုနဲ႔ေနခ်င္တယ္။ေနာက္၅ႏွစ္ေလာက္ဆိုျမန္မာျပည္မွာကိုယ္ပိုင္စီးပြားေရးလုပ္ခ်င္တယ္။အခုကအရင္းမရွိေသးလို႔။ဒါေၾကာင့္လာခ်င္တာ။နင္လူလိုရင္ဘယ္လိုဝန္ထမ္းလိုခ်င္တယ္သာေျပာ။ငါ့မိတ္ေဆြေတြျမန္မာျပည္လာရၿပီးေရာဆိုတာအမ်ားႀကီး။ေစ်းသက္သာတယ္ႀကိဳးစားတယ္.. တဲ့။မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ဆီမွာထိုင္းလူမ်ိဳးမန္ေနဂ်ာခန္႔ထားတာ.. English ေကာင္းေကာင္းျမန္မာလိုနည္းနည္းတတ္တယ္ presentation skill ေကာင္းတယ္..ဘြဲ႕ရပညာတတ္။လစာ $၈၀၀ (ရွစ္ရာေနာ္).. အဲဒါနဲ႔လုပ္ေနတယ္။ဒီကလစာ၈သိန္း၁၀သိန္းသမားေတြထက္အမ်ားႀကီးအလုပ္ၿပီးတယ္။တာဝန္သိတယ္။အခ်ိန္မခိုးဘူး။

ကဲ... ဒီလိုေတြေရးျပေနတာကုလားအားေပးလို႔လဲမဟုတ္ဘူး။အေမေက်ာ္ေဒြးေတာ္လြမ္းတာလဲမဟုတ္ဘူး။ျမန္မာဝန္ထမ္းေတြႀကိဳျပင္ဆင္ထားႏိုင္ေအာင္ Imported Talents ေတြနဲ႔ယွဥ္ရေတာ့မယ့္အေနအထားကိုမီးေမာင္းထိုးျပေနတာပါ။

အျဖဳတ္ခံရတာကိုဝမ္းသာၿပီးလစာေလ်ာ္ေၾကးေတာင္းဖို႔ေလာက္ပဲစိတ္ကူးတတ္တဲ့အခ်ိဳ႕ေသာေရႊျမန္မာေတြ...
မွန္ကန္ေသာနည္းလမ္းနဲ႔...
ရွက္တတ္ၾကပါေစ...
ရွက္တတ္ၾကပါေစ...
ရွက္တတ္ၾကပါေစ...

Download as PDF

Previous Next